Reis naar Afrika
Ingediend op woensdag 11 mei 2011 om 16:58 uur door Henk Otter
Maandagmorgen 2 mei zijn we uit Springbok vertrokken en hebben wij Zuid-Afrika verlaten. Om 10 uur waren we al bij de grens.Eigenlijk was het nog maar 9 uur want de zomertijd is hier voorbij,wij wisten dat nog niet.

Het avontuur dat ik voorspelde in het derde en laatste deel van onze reis (NamibiŽ en Botswana), begon meteen nadat we de verharde snelweg hadden verlaten,de meeste wegen zijn hier op gravel- of zandwegen.Dat is in Zuid -Afrika andersom,soms reden we daar op gravelwegen.

Nu had het de nacht ervoor geregend en ook ook deze dag regende het en dan kan een onverharde weg spekglad worden.
Daar kwamen we snel achter, na een paar minuten zaten we in de slip en kwamen we bijna in het gras terecht naast de weg, ik kon gelukkig bijsturen en we kwamen in een halve slag midden op de weg terecht, dat was dus even schrikken. Autoís rijden hier nauwelijks, af en toe kom je iemand tegen.

De weg naar Ai-Ais en Fish River Canyon is 78 kilometer lang, door kuilen, grote waterplassen en over een gladde weg. Normaal kun je dat rijden in anderhalf uur, dus na drie uur te hebben geploeterd door de modder,hebben we er van afgezien om naar Ai-Ais te gaan en rechtstreeks voor de Canyon is de Canyon Lodge, daar zijn we heen gereden.

Een hele luxe lodge met goed geschoold personeel, ook al ben ik op reis, ik kijk altijd hoe er gewerkt wordt, hier viel het echt op dat ze er voor de gasten zijn.
De volgende morgen kwam ik bij de auto en zag dat de linker achterband lek was.

Een monteur van de lodge heeft de band gemaakt, en een half uur later gingen we op weg naar de Canyon.Het is adembenemend, zo mooi en overweldigend de natuur kan zijn.
De Canyon is 161 km lang, 550 meter diep en 24 km breed. Het uitslijten heeft ongeveer 2 miljard jaar in beslag genomen. Hierbij een foto en in het fotoboek zijn meer fotoís.
http://henkotter.nl/uploads/themabestanden/BIJGEVOEGD__20110511170403.png

Daarna zijn we naar Keetmanshoop gereden, bijna het hele stuk onverharde wegen,maar nu was de weg droog en stoffig.
Bij Keetmanshoop liggen een paar natuurwonderen. De Kokerboom Forest. Deze bomen kunnen wel 250 jaar oud worden en kunnen jaren zonder water, maar als het regent zuigen de wortels de boom vol water, binnen in de boom en in de takken zitten geen houtvezels, ze zijn hol met heel veel plantenvezels erin.

Eigenlijk is het geen boom, het heeft een stam met twee aftakkingen en boven zitten de bladeren, het is een aloŽsoort, die alleen in Zuid-NamibiŽ voorkomt. Vlakbij dit bos is de Giants Playground. Een terrein met allemaal grote brokken steen, met de gekste vormen, ontstaan door de magma die de aarde hier omhoogstuwde uit de zee, en door de afkoeling van de aarde zijn hier deze vreemde stenen beelden ontstaan, een spel van de natuur.
Ook een mooi voorbeeld zijn de enorme nesten van republiekeinwevers, nesten die door tientallen vogeltjes gebouwd worden en ieder paartje heeft zijn eigen ingang,het gekke is dat ook het kleinste soort valk hier een nest in heeft, maar in dat nestgat zie je kalk zitten, er zit zelfs een dak op het nest, waardoor het in het nest nooit nat wordt.

37 km verder is het Mesosaurus fossielenveld, we hadden daar een gids, Piet Steenkamp is zijn naam. Net als in Z.A. wonen hier veel Afrikaners. Piet vertelde ons met veel enthousiasme over de veel gevonden afbeeldingen in het gesteente van deze hagedisachtige voorvader.

Donderdag zijn we weer verder gereden, nu naar Aus, door 200 km savanne, een grote wildernis. Af en toe zie je een auto, dit is dus NamibiŽ, een land waar 2 miljoen mensen wonen en 20 keer groter is dan ons landje.

Hier zijn we om in de bergen te hiken om daarna naar het zeer Duitse Luderitz te gaan.

Even de taal hier. Afrikaans hoor je overal, Duits, Engels en de locale talen. Toch geeft dat geen problemen.

Iedereen krijgt op school Afrikaans en Engels en natuurlijk in het westelijk gedeelte ook Duits.
Al lijkt het op Zuid-Afrika, er zijn toch duidelijke verschillen die we als reizigers zien.

Er zijn bijna geen hostels, waardoor je veel minder mensen ontmoet, de mensen zijn aardig maar anders dan hun zuidelijke buren. Je bent hier toch meer op je zelf aan gewezen.

Even weer omschakelen dus en meer improviseren en de wegen zijn duidelijk slechter, maar dat is ook niet zo gek, een groot land met een klein aantal inwoners waar maar een minderheid een auto bezit, heeft andere prioriteiten dan asfalt.