Reis naar Afrika
Ingediend op zaterdag 11 juni 2011 om 15:08 uur door Henk Otter
Van Sesfontein naar het oostelijk punt van Namibië is 1500 km.
Dat doen we in etappes, want er zijn een paar plaatsen die we zeker willen bezoeken.
Ondertussen hebben we 19.000 km afgelegd sinds 20 februari, en zijn we dit jaar al langer in Afrika dan in Nederland.

We waren nog maar 70 km onderweg of we hadden al een lekke band, gelukkig vlak voor de gate (vanwege ‘catle disease) om af te slaan naar Outjo waar vlakbij een lodge met een garage is.

Bij de gate werden onmiddellijk geholpen door een politieagent, een soldaat en twee locals, die de reserveband er voor ons oplegde, met 10 euro waren ze de koning te rijk.
Bij de garage waren ze even bezig, er was een steentje dwars door de band gegaan, maar ook dat was na een half uur en 9 euro aan kosten gepiept.
Namibië is het land van stof, alles zit onder het stof, hoe goed je de spullen ook afsluit, het helpt niet tegen het stof.

In Outjo kwamen we op een mooie camping met leuke mensen ,alleen was het in een hooggelegen gebied. Overdag is het nu 30 graden en ‘s avonds 10 graden, dus zijn we binnen gaan zitten in de bar om te internetten en een natje.

De dag erna, zaterdag 21 mei zijn we 7 km buiten het Etosha park op een camping gaan staan, waar we om 5 uur meegingen om de cheeta’s eten te geven. ‘s Avonds hebben we bij de eigenaar gegeten en de avond door gebracht,waar we over de problemen van Namibië hebben gepraat en hoe het is als blanke te wonen in dit gedeelte van Namibië, hier wonen haast geen blanken. Ze willen niet graag ergens anders wonen en zeker niet in Zuid-Afrika, waar het nu onrustig is en waar veel belangrijke zaken niet goed gaan.
De verkiezingen daar zijn wel goed verlopen, met veel modder gooien naar elkaar als partijen, maar dat is bij ons ook zo. Verder is het probleem van Namibië hetzelfde als Zuid-Afrika, een groot deel van de bevolking stelt zich afhankelijk op ten opzichte van de politiek en degenen die macht hebben (de blanken).

En wij merken dat ook, je wordt voortdurend gevraagd geld te geven, iedereen heeft zieke gezinsleden of heeft honger, ongevraagd willen ze geld omdat ze op de auto hebben gepast, enz. Dat is ook wel een initiatief maar geen goede.

Het probleem is de cultuur, en die verander je niet even, dat is iets wat nog heel lang zal blijven bestaan, want veranderingsprocessen zijn bij ons al moeilijk tot stand te brengen.
Sommige stammen leven nog heel traditioneel in de rimboe, vind ik ook goed als ze zich zelf kunnen redden, anderen willen niet veranderen maar willen wel een beter leven, en dat zal nooit gebeuren als je geen initiatief neemt.
Een leuke avond met natuurlijk ook subjectieve meningen, maar ook goed om te zien hoe mensen hier werken.

En dan het Ethosha park, zaterdag eerst een groot stuk van het westelijke deel bekeken en heel veel dieren gezien. Buffels, een olifant, elanden , ‘blue hartenbeest’, springbokken en de steppenzebra, die zwart-wit is, maar de witte strepen schijnen wat geel door, en ze zijn iets steviger dan de gewone zebra.
Ook nog een boomhagedis van ongeveer een meter.


Zondag zijn we weer op safari gegaan, ook toen kwamen we in het begin van de ochtend veel wild tegen. De giraffe en impala hadden we toen toegevoegd en heel veel soorten vogels blauwgeel - rode parkieten , adelaar , verschillende soorten arends, maar de rest van de dag was er geen beest meer te zien en dan wordt het saai.

Dat werd maandagmorgen goedgemaakt. Twee leeuwen en een leeuwin en een leeuw was al leuk, maar daarna zagen we twee luipaarden die op jacht waren naar 3 impala’s.
En die dieren hebben geduld zeg, het heeft minstens een half uur geduurd voordat er echt beweging in kwam, ik denk dat de impala’s dit keer gered zijn door de auto’s die er stonden, luipaarden zijn schuw en hebben de aanval niet echt doorgezet en op dat moment gingen de impala’s er vandoor.
Bij de oostelijke uitgang, 120 km van de zuidelijke ingang kwamen we nog vreemde dieren tegen; de zebramongoes.
Buiten het park renden vier aardvarkens voor hun leven,ik had ze niet zo gauw gezien en stond boven op de rem, ze hebben het gered.
Maandagmiddag kwamen we in Tsumeb aan om voor vele dagen eten in te slaan. Voorlopig kun je alleen in Rundu nog iets inslaan en diesel tanken.
De camping was bij Kupfer Quelle Resort . En we hebben daar luxe gedineerd, met wijn en cappuccino, en wat kost dat dan? 23 euro voor 2 personen!
Alle campings hebben bewaking, soms wel 3 mensen voor de nacht, we worden dus goed beschermd.

Dinsdag zijn we naar Rundu gegaan aan de grens met Angola. De rivier Kavango is de grens, vanaf de camping zie je de mensen in Angola bij de rivier.
Maar voordat we naar de camping gingen, zijn we naar de Hoba Meteoriet gegaan.
Deze meteoriet is tussen 30.000 en 80.000 jaar geleden op de aarde gevallen, hij bestaat voor 80% uit ijzer, 16% uit nikkel en verder kobalt, koper en chroom.
Hij weegt 54.000 kilo en hoort tot de grootste ter wereld.

De laatste week hoorden we het oerwoudgeluid niet mee, maar nu is het weer volop aanwezig, geluiden van krekels en verschillende soorten kevers en andere insecten.
Woensdag een lange rit over een kaarsrechte weg, de Trans Caprivi Highway met veel nederzettingen, veel hutjes zijn hier vierkant, de mensen lopen hier in het algemeen, soms zie je een fietser.

Veel mensen met takken op hun hoofd,het wordt ‘s avonds kouder, dus er moet gestookt worden. W.C’s hebben we niet gezien,het lijkt hier weer meer op een echt derde wereld land.Keien op de snelweg, geiten, maar olifanten ? Er staan overal borden dat ze de weg gebruiken, daar mag je niet harder dan 80 km. Raar volgens mij zie je die dieren niet over het hoofd.

Bij Kongola zijn we 24 km de rimboe ingereden om daar bij de Namushashalodge twee dagen te blijven. De lodge met camping ligt prachtig aan de rivier de Kwando, hier woont het Namushashavolk. Ze zijn heel zwart en langer dan de mensen van andere stammen en leven voornamelijk van de jacht en het vissen. We hebben daar een museum bezocht over het leven van dit volk.

Hier zie je veel papegaaien en parkieten rondvliegen. De laatste plaats in Namibië die we aandeden ligt aan de Zambezie vlak bij Zambia, Katimi Mulilo. Hier is een jong nijlpaard opgegroeid (Stompie) en komt steeds weer terug op de camping. Ik heb de laatste dagen weer genoeg van die dieren gehoord, en hoop niet dat hij vanavond hier komt, ze zijn en blijven gevaarlijk, maar we slapen boven op de auto en ik neem aan dat hij niet trappen kan beklimmen.