Reis naar Afrika
Ingediend op zaterdag 11 juni 2011 om 15:17 uur door Elmar Otter

28 mei 2011 kwamen we voor de tweede keer in Botswana.
20 februari waren we hier ook al, maar toen met de groep, nu samen. Vlak over de grens ligt Kasane met een mooie lodge met camping aan de rivier de Chobe.
Botswana is net als Namibië dun bevolkt, ook hier wonen ongeveer 2 miljoen mensen, 80% is van het volk Swana , de meeste mensen wonen in de steden die zich in het zuiden bevinden.

Op de Choberivier zijn we met een watersafari geweest, en zagen we veel krokodillen en olifanten aan de kant of zwemmend en etend in de rivier.
Maar ook veel vogelsoorten met exotische kleuren. En natuurlijk de nijlpaarden weer. Het was een mooie boottocht met de zonsondergang als slot. ‘s Zondags zijn we met eigen vervoer op safari geweest, het is een prachtig park met mulle zandwegen en veel dieren , enkele hadden we nog niet gezien , van de antilopen de damara dik-dik, een klein hertje lijkt het wel en de litche-waterbok. Een safari is een vermoeiende maar prachtige manier om veel onverwachte ontmoetingen te hebben met dieren, die soms zo voor je opduiken of de weg net oplopen terwijl je daar bent. Kijk maar weer naar de foto’s.
Vlak voor we het park uitreden was er een nijlpaard die op de weg stond en niet van plan was om weg te gaan, na een poosje gewacht te hebben, zijn we maar via een ander pad terug gereden. We hebben wel een grote zware auto maar een boze 3 tonner zal teveel worden.
De dag erop naar Gweta, meer dan 400 kilometer verder, waar niemand woont alleen maar wildernis en af en toe wilde dieren.

132 kilometer heel slechte weg, geen aanrader om even ergens naar toe te gaan.
Maar bij Gweta liggen de zoutvlaktes, woestijn en savanne en af en toe een meertje.
Jammer, maar we hebben er niets van gezien.
‘s Nachts kregen we bezoek van ongenode gasten die de hele auto leeg haalden en uit onze tent mijn broek met I- Phone en zakmes en Doetjes kleren.

Ik werd wakker van het horen van de tentrits en gaf een schreeuw. Toen zag ik wat er gebeurde, de twee gasten vluchtten weg, waarna ik de bewaker waarschuwde.
Het aanzien van een lege auto was een schok. Maar ik kon wel even lachen en zei tegen Doetie, een voordeel is er, we hoeven niet veel mee te nemen in het vliegtuig terug.
Het was 3:44 uur, nog geen half uur later was de politie aanwezig en vond onze koffer en rugzakken terug met de inhoud verspreid in het gras. Gelukkig maar alleen de telefoon een regenjack (in een land waar het haast nooit regent) en de kwacha’s, geld uit Zambia en Malawi en nog een paar dingen zijn verdwenen in de nederzetting achter de camping.

Midden in de nacht achter in een pick-up naar het politiebureau, waar een slaperige agent opnam wat we vermisten en wat er gebeurd was.
De volgende morgen om half zeven waren de politie agenten al weer terug en vertelden ons dat ze de voetsporen in het zand hadden gevolgd ,maar op een stuk verharde weg konden ze niets vinden.
Later op de dag hebben ze vingerafdrukken van de auto gehaald en hebben wij onze afdrukken af laten nemen, dat ging erg grondig, alle vingers twee keer, de hele hand twee keer, de palm van je hand en de muis van je hand. Geweldig ,we zaten onder de inkt.

Ze waren op geld uit, dat hadden we wel door, maar geld hadden we veilig verstopt achter slot en grendel. Dus de politie denkt ze te pakken te krijgen als ze in een bank het geld willen omwisselen.
Het gaat hier anders dan in Europa, overal bij banken is security, de politie waarschuwt de banken en de beveiliging zorgt voor de rest.

Overigens, beveiliging is hier overal aanwezig. Op campings, banken en bij iedere pinautomaat ,winkels en op straat, overal is beveiliging in deze landen.
Niet voor niets overigens , sommige drankzaken zijn met tralies beveiligd , als je drank wilt kopen is er altijd beveiliging in de winkel. Als iemand opgepakt wordt wordt hij publiekelijk tentoongesteld, en als hij schuldig bevonden wordt voor jaren opgesloten in een niet zachtzinnige omgeving, zei de eigenaar van de camping, ook hij heeft er baat bij dat geen inbraken bij hem zijn ,een slechte naam krijgen is voor het dorp ook nog eens slecht voor de werkgelegenheid en die is erg belangrijk omdat er veel locals werken in de lodges.
De verklaring die we aflegden moest ik bevestigen met de eed, de commandant van het corps kwam ‘s middags uit Manu, een paar honderd kilometer verder, om het rapport te tekenen dat ik moet hebben voor de verzekering, wat een belevenis!

Dus de zoutpan over geslagen en door naar Maun om de Okavango Delta te bezichtigen.
We zijn met een gids naar het Moremi game gereden, een tocht van twee uur door de wildernis en daar aangekomen werden we verder vervoerd met een gids in een uitgeholde boomstam, de mokoro genoemd naar de boom waarvan ze deze kanoachtige bootjes maken. Met een grote stok staat de man achter in het bootje en duwt de mokoro voort.
De Okavango is een gebied dat in de winter volstroomt met water uit o.a de bergen van Angola. Het bijzondere is dat de regentijd begint in de zomer en dat de winter kurkdroog is.
Het water doet er dus maanden over om hier te komen,het water trekt dieren aan en dus ook roofdieren.
Na een boottocht van anderhalf uur door een natuurgebied (dat veel lijkt op de Weerribben bij Giethoorn) met duizenden waterlelies, gingen we aan land op een eilandje voor een wandelsafari. Iets heel bijzonders, de gids zag al gauw een giraffe en toen we dichtbij waren, zagen we er drie.

Heel mooi om zo vlakbij deze dieren te staan, hij vertelde dat zebra’s en Impala’s vaak in de buurt van giraffes zijn omdat deze grote dieren van veraf gevaar zien,slim zeg.
Daarna zagen we verse buffelvlaai, dus volgden we dat spoor. Toen we dichtbij de buffel waren, zagen we in eens vier olifantenVoorzichtig zijn we dichterbij geslopen. Drie olifanten gingen verder om in een poel te spetteren, maar nummer vier bleef staan. We moesten daar langs omdat de mokoro daar achter lag, dus maar wachten tot het vrouwtje in beweging kwam. Een wandelsafari is niet zonder gevaar zoals je ziet maar toch heel erg mooi en spannend.
Overdag is het nog steeds warm, maar ‘s avonds na vijf uur koelt het sterk af tot onder de tien graden, dan moeten de lange broek en truien met vest aan en houden we ons warm met een kampvuur en een glaasje drank natuurlijk.
De laatste plaats in Botswana die we aan deden was The Khama Rhino Sanctuary.

Weer een safari dus, we kunnen er maar geen genoeg van krijgen ,nu heb ik de dik- dik op de foto een kleine antiloop,en veel vogels.Dit park staat op de uitlopers van de Kalahari woestijn, Botswana is een grote zandbak, en als het waait dan krijg je enorme stofwolken.
Ik moet dan wel even denken aan Bertha Slot, niets voor jou Bertha.

Langs en op de wegen lopen veel koeien,heel veel ezels en soms paarden, vaak moet je even wachten als er een kudde oversteekt, koeien wachten soms, maar ezels?