Reis naar Afrika
Ingediend op zondag 19 juni 2011 om 16:29 uur door Henk Otter
Terug in Zuid-Afrika, maar nog niet terug in de bewoonde wereld.
We gingen eerst naar het Mapungubwe National Park &World Heritage.
Een nieuw park tegen Botswana aan, hier zijn natuurlijk weer veel
dieren, maar ook overblijfselen uit de tijd tussen 900 en 1300.
In 1934 begonnen de eerste opgravingen.
Hier woonden op de rotsen de koninklijke familie en gevolg en beneden het volk.
Op deze plek zijn drie koningsgraven gevonden met o.a. gouden beeldjes, de gouden neushoorn is het bekendste beeldje.
Ook werd hier duidelijk dat de koning en zijn gevolg rijk waren en het volk arm, hun voornaamste bezigheid was gewassen te verbouwen en jagen op antilopen.
Maar beneden waren ook veel roofdieren en vielen er veel slachtoffers die gedood werden door leeuwen, luipaarden en andere roofdieren.
We hebben hier ook een wandelsafari gedaan met een gids die een geweer bij zich had, altijd spannend want je weet nooit wat je tegenkomt.
Dit keer kwamen we niet echt veel dieren tegen, alleen maar antilopen en andere ongevaarlijke, maar mooie dieren.

Na Mapungubwe gingen we iets naar het zuiden, maar nog steeds in een vrijwel onbewoond gebied waar het Vendavolk woont. We kwamen aan in het nationale natuurpark Ben Lavin, het hek en alles was gesloten, maar gelukkig kwam na een poosje de portier en liet ons binnen, de camping was 7 kilometer verder via een onverharde weg.
Wij waren de enige bezoekers deze dagen, hier konden we wandelen en genieten van de rust, ‘s avonds kwamen er giraffes op de camping en zaten de apen boven op het dak van een huisje en kwamen huilende en blaffende impala’s een kijkje nemen.
Het wandelen viel wat tegen, de wandelpaden werden slecht aangegeven, dus op de gok een eind lopen, maar verder was het daar goed met aardige mensen die weinig om handen hadden.
De nachten waren er erg koud, het vroor er , Doetie had twee paar sokken aan in bed en een dikke jas over de slaapzakken.
Daarom hebben we besloten om de overnachtingen in onze laatste week in huisjes of backpackers te gaan doen.

Voordat we de bewoonde wereld weer introkken wilden we graag nog in een natuurgebied lekker kunnen wandelen en klimmen.
Elke dag is het weer een verrassing waar je terecht komt, maar dit was echt een mooie verrassing.
We kwamen bij Ankie en Dion terecht, waar we aan tafel mee aten en ‘s avonds lekker in hun kamer zaten te praten over Afrika en onze families.
Samen aan de braai en aan de wijn, echt gezellig en we hebben in drie en een half uur een route gelopen met veel klauterwerk, waarbij we gezelschap hadden van hun drie honden,erg leuk.
Het is een aanrader voor alle mensen die hier bij Pretoria in de buurt zijn.
Het verblijf heet Thabaphaswa Mountain Sanctuari, in het Nederlands betekent deze naam zwart-wit berg.
Dion en Ankie zijn nu bezig een aantal dammen te bouwen om het water langer vast te houden,waardoor de omgeving minder droog is.

Zondag vertrokken we weer, en onderweg was er politiecontrole, er bleken jagers bezig zijn geweest die wild hadden afgeschoten. Het resultaat was dat alle grote auto’s gecontroleerd werden en we zagen dan ook een auto met bloederige grote stukken vlees in plastic verpakt.
Mij vroegen ze: ‘What did you hunt?‘ Ik zei: ‘We have no gun.’

Pretoria is de administratieve hoofdstad, maar het lijkt meer op een grote provinciale stad.
Wel met veel historie, zoals de Union Buildings, een prachtig halfcirkelvormig gebouw in neoklassieke stijl, gebouwd boven op een heuvel waarop je Pretoria mooi onder je ziet liggen.
En het Voortrekkersmuseum ligt buiten de stad, het is een groot vierkant gebouw, waar binnen het grootste relief te wereld zich bevindt met de afbeeldingen van de grote trek van de boeren naar het noorden van Zuid-Afrika vanuit de Kaap. Geen afbeeldingen om trots op te zijn, onze voorouders hebben de lokale bevolking onderworpen aan hun wil en dat was bepaald niet fraai!

Daarna zijn we dinsdag doorgereden naar Johannesburg, voordat we naar de backpackers gingen hebben we het Apartheid Museum bezocht.
Er waren twee ingangen, de ene ‘vir blanke’ en de andere ingang ‘vir niet-blanke’, zodat je gelijk al onderging hoe het voelt. In het museum waren veel foto’s, uitleg over de apartheid en videobeelden, o.a. van de schoolopstand in Soweto op 16 juni 1976.
Woensdagmorgen hebben we een tour gemaakt door de stad en Soweto met een professionele gids.
Van de rijke blanke buurten in het noorden door het centrum en Hillbrow (waar vooral illegale mensen wonen) naar Soweto.
We zijn langs het huis van Nelson Mandela gereden, de auto van de arts stond voor de deur. Daarna naar zijn werkhuis en toen naar het centrum met de vele markten en hoge gebouwen. De financiële buurt wordt gedomineerd door het hoge glazen gebouw van een bank die in de vorm van een diamant is gebouwd.Het contrast daar zijn de mooie, dure gebouwen naast de oude, armoedige gebouwen.
Hillbrow is een stadsdeel waar je ‘s nachts niet moet komen, het is er dan erg gevaarlijk. In de flats wonen vele bevolkingsgroepen naast elkaar. Veel mensen uit Afrika zoeken naar een betere omgeving, ook vluchtelingen. Over dit stadsdeel heeft Stef Bos een mooi lied geschreven.

Soweto is een stadsdeel met 2.5 miljoen inwoners.
Waarvan 20% tot de rijke klasse worden gerekend en 60% tot de middenklasse de overige20% is arm. Dus van dure huizen op een heuvel (met bewaking) tot blikken huisjes aan de achterkant en de middenklasse woont daar tussenin.
Het huis waar Nelson Mandela woonde met Eveline en het huis van bisschop Tutu staan in dezelfde straat, de enige straat ter wereld waar twee Nobelprijs winnaars hebben gewoond.
Winnie Mandela, de vroegere vrouw van Nelson, heeft ook een aardig optrekje.
Ook zijn we bij het Olandostadion geweest en het grote stadion van de WK voetbal.
16 juni is de nationale herdenkingsdag van de schooljeugdopstand op 16 juni 1976.
Wij waren er op 15 juni, daarom werd er hard gewerkt om alles te verven en schoon te maken bij het herdenkingsmonument.
We hebben in de tijd van de Apartheid heel wat gezien op TV en ook de film over Soweto, maar zijn blij dat we nu Soweto in werkelijkheid hebben gezien. Ook hier heb ik toch een ruimere kijk gekregen over hoe het daar vroeger was en nu is.

En dan is het toch ineens 16 juni, de laatste dag van onze reis.
De auto nog inleveren en naar het vliegveld, tijd om terug te blikken op een onvergetelijke reis, waarin we heel veel hebben beleefd, veel mensen hebben ontmoet met wie we leuke contacten hebben gehad.
Ook veel gesprekken over wat hen bezig houdt en hoe wij aankijken tegen Zuidelijk-Afrika.
De prachtige natuur die we hebben gezien in Zuid-Afrika, de bergen en mooie steden, in Namibië de spectaculaire gebieden, in Botswana de grote vlakke woestijn en wildernis.
Achteraf is vier maanden een mooie tijd om alles goed in je op te nemen, maar ook is reizen vermoeiend.
Onze reis is afgelopen, het was geweldig maar nu is het weer tijd om onze familie en vrienden weer te zien en mogelijk alle mensen die ons hebben gevolgd deze prachtige maanden.

Doetie en Henk