Onze reis naar Zuid-Amerika.
Ingediend op dinsdag 17 maart 2015 om 19:14 uur door Henk Otter
Bolivia

Uyuni, Potosi en Sucre.


De reis naar Bolivia ging anders dan we hadden gedacht.
Zondagmorgen om zes uur zouden we vertrekken met de bus naar Bolivia.
Maar vlak voordat de bus uit de garage reed was het chaos. Mede veroorzaakt door twee mannen. Ik moest de koffers even laten staan en deed mijn rugzak af wat ik nooit doe.
Een van de mannen waarvan ik dacht dat hij bij de busmaatschappij hoorde riep mij. Ik naar hem toe, hij zei om de hoek komt een andere bus. Toen ik met hem meeliep haalde de andere man mijn rugzak weg notabene waar Doetie bij stond en door de chaos het niet zag. Wij hebben een taxi aangehouden die ons naar een politiebureau bracht. Daar aangifte gedaan en een hostel gezocht omdat er geen bus meer ging op zondag. Kaartje geregeld voor de volgende dag en documenten geprint die me afgestolen waren. Naast mijn nieuwe camera waren mijn ipad en verrekijker ook verdwenen. De reis hebben we dus maandag gemaakt.

Het verschil tussen landen als ArgentiniŽ en Chili ten opzichte van Bolivia was te merken. De autoritaire houding van de eerste landen met het controleren en paspoortbehandeling is groot. Bij de Boliviaanse kant van de grens word je vriendelijk behandeld ze kijken nauwelijks naar je spullen en wensen je toe dat je lang in Bolivia zult blijven. Bolivia is duidelijk armer dan ArgentiniŽ en Chili. ArgentiniŽ is te vergelijken met Portugal, qua levenstandaard al zie je wel dat de muntcrises er flink heeft toegeslagen. Chili is minder ver in ontwikkeling dan ArgentiniŽ maar er wordt veel gebouwd. Bolivia is daar ver achter. Je ziet wel al veel computers maar printers doen het vaak niet. En zagen zelfs naast de computer de typemachine staan. In de supermarkt werd alles met de prijstang nog geprijsd, maar aan de kassa scannen ze de producten. Bij een kruiwagen staan drie mensen te kijken en een heeft een schop in de hand om er zand in te gooien en een wacht tot die vol is om hem te vervoeren enz. Niet erg efficiŽnt natuurlijk. Het is hier wel erg goedkoop. Een taxi kost hoogstens 5 euro vaak minder. Broodjes vier voor 12 cent.

Maar even terug naar het verhaal. Bij de grens kun je geen geld wisselen, maar er stonden wel twee vrouwen die wel geld wisselden zo ergens bij de grens. De douane staat dit oogluikend toe. Heb daar geld gewisseld na eerst aan de douane gevraagd te hebben of de koers wel goed was. Een uur vroeger dan aangegeven waren we in Uyuni. Net als in San Pedro een plaats in de zoutwoestijn. Ook hier staan huizen pin blokken waardoor je snel door hebt waar je heen moet. Het centrum heeft een groot plein met terrassen en restaurants en kleine winkels. Je kunt ervan alles krijgen maar brood? We hebben lang gezocht uiteindelijk met behulp van twee meisjes hebben ze kunnen vinden.

Ook hier kun je de woestijn in en naar de geisers. We hebben het rustig aangedaan na alle commotie van zondag. Dinsdagmorgen gingen we met de bus naar Potosi gelukkig kwamen we er op tijd achter dat de tijd in Bolivia een uur verschilt met de vorige landen.

De reis naar Potosi was prachtig. Lama's op de weg, de chauffeur steeds toeteren en remmen voor deze dieren. De bergen werden hoger en via verschillende passen kwamen we in de vallei van de cactussen, overal paalcactussen en ook andere soorten met aftakkingen en grote lidcactussen. Om twee uur waren we in Potosi waar we onderdak hadden in een oud hotel van het type dat je in Oost- Europa ook hebt. Een grote hal met de eetzaal er achter en boven grote donkere kamers wij hadden ook nog een met een balkon. Potosi ligt op 4000 meter hoogte dus dat was even wennen. Minder zuurstof dus rustig aan en af en toe wat zweverig. Doetie had er veel moeite mee. Smalle straatjes leiden tot het centrum. Weer een groot plein en grote oude gebouwen in de Zuid- Europese stijl en veel vrouwen in klederdracht net als Uyuni. Weer heel veel stinkende oude bussen en er zijn binnenkort verkiezingen. Veel machogedrag van politieke figuren met grote auto's, terwijl de bevolking in hele oude auto's rijden waarvan je denkt bestaan die nog. Veel oude Nissans. Ondanks dat is het ook gezellig en heb je er de lekkerste cappuccino die ik heb gehad. Grote hallen waarvan vlees tot textiel te koop is.

De stad is op vele heuvels gebouwd. Gelukkig zaten we dicht bij het centrum, dus konden we alles lopend doen. De stad is groot geworden door de zilvermijnen. Bekijk de foto's maar. Ook hier weer veel pizzeria's. Wij proberen als we uiteten gaan iets te vinden wat Boliviaans is. De eerste avond vonden we iets en daar moest je van te voren betalen ook weer iets anders. Allebei een best bord vol kosten Ä 2.80. De tweede avond een vegetarisch gerecht bij een ander leuk restaurant. Veel duurder overigens Ä 5. Maar het was heerlijk.

Donderdag 12 maart zijn we met de bus naar Sucre gereisd. De culturele hoofdstad van Bolivia een mooie stad met heel veel oude gebouwen, een grote universiteit en wel acht musea's. Ook nu zitten we dicht bij het centrum en kunnen we alles lopend doen. Het is een groot verschil met de twee vorige plaatsen. Hier zijn veel minder traditioneel geklede vrouwen en gelukkig veel minder bussen. Wat wel hetzelfde is, zijn de grote hoeveelheid internetwinkeltjes. Maar iets printen is een probleem, het kan wel maar de kopieŽn zijn erg slecht.

Het museum dat wij bezochten bleken twee musea's te zijn het archeologisch museum dat we eerst moesten bekijken. De politie kijkt daarop toe en de Gallery of Contemporary Art. Het eerste museum ging over voorwerpen gevonden in de omgeving. Er waren veel vazen en potjes en sieraden, vaak van koper of brons. Een deel is afkomstig van de Inca's. Het andere museum was schilderkunst, magisch realistisch en surrealistisch. Soms deed het me denken aan Mondriaan en Willink. Maar wel met het landschap van hier of typische Zuid_Amerikaanse voorwerpen. Mooi om te zien.

Wat ook opvalt is dat er veel jongeren zijn, natuurlijk zijn er veel studenten, maar ik denk dat de gezinnen ook veel groter zijn. Deze stad voelt prettig aan. We hebben hier veel gepraat met andere reizigers. Ook de centrale markt is leuk om rond te wandelen. Groente, fruit en brood kun je er gerust kopen. Leuk is ook om op het centrale plein op een bankje te zitten en naar mensen te kijken. Zaterdag zijn we naar boven gelopen, dit deel heet Ricoleta, je hebt er een prachtig uitzicht over de stad. Met een katholieke kerk en school en een museum rond een plein. Toen we terugliepen zagen we in de elektriciteitsdraden vogelnestjes zitten. Wat ons onmiddellijk deed terugdenken aan Afrika. Alleen daar zaten meerdere paartjes in een nest te broeden met voor elk paartje een ingang.