Reis naar Afrika
Ingediend op woensdag 16 maart 2011 om 15:53 uur door Henk Otter
Malawi is volgens mij een land in opkomst,veel fietsers, soms zijn de wegen er vol van. Hele vriendelijke mensen en ontzettend veel kinderen. 50% van de bevolking is jonger
dan 20 jaar.

We hebben een vissersdorp bezocht, indrukwekkend te zien hoe de mensen daar leven,kleine hutjes waar een heel gezin in woont.

De plaats die we bezochten is Sundybay,een behoorlijk grote plaats. De mensen werken er in de toeristenindustrie en visserij, het ligt aan het Malawi Lake. De mensen waren uiterst vriendelijk,we hadden hele hordes kinderen achter ons aan die graag op de foto wilden en natuurlijk om snoep vroegen.

Piepkleine winkeltjes, met etenswaren of een kleermaker die op een oude naaimachine zat te naaien,en waar een oude man voor zijn winkeltje netten zat te rijgen. De kinderen hebben een eigen hut, waar gemeenschappelijk naar kinderprogrammaʼs
op TV werd gekeken.

De visdrogerij was ook erg indrukwekkend, de vissers gaan ʻs nachts vissen en overdag wordt de vis gekookt, en gedroogd op grote matten. Met het kleine beetje dat de mensen hebben, maken ze heel wat klaar,er zijn scholenen opleidingen voor de jeugd een eigen nachtclub. Doetie heeft nog een paar babyʼs vastgehouden, een schattig gezicht en een heel klein beetje een compensatie voor Nyne.

Terug op de fietstaxi was het wel even relativeren, wat we hebben gezien, echt een hele ervaring rijker.
ʻs Middags relaxen met snorkelen en hiken.
Het gebied rondom de bergrug Mulanje is economisch belangrijk voor Malawi, daar zijn de theeplantages, die veel mensen werk bezorgen, een daarvan hebben we bekeken, en in een dorp zelfs even meegedanst met de locals, die het prachtig vonden, ze waren iets te enthousiast, zodat we snel weer verder gingen, om te zien hoe het proces
van theeproductie werkt.

De volgende dag, zijn we gaan hiken, op een col van de Mulanje, lekker heftig om snel omhoog te komen, er stond op het programma om acht uur beginnen van 810 meter naar 1020 meter, en dan drie uur klimmen, eten en om vier uur terug bij het beginpunt. Het ging echter veel sneller en boven was het koud dus gauw eten en terug. Een prachtige middag ook al omdat we terug langs de watervallen gingen, het was erg warm, een paar van ons hebben er in het koude water gezwommen.

Ik, Doetie, had gelijk al zuurstofgebrek. Moest steeds stoppen. Met Steven (begeleider), Maaike, Amelie en ik namen wij een korte route naar de watervallen en niet naar de
top. Om bij een mooie plek te komen was trouwens ook een hele toer. Springen van steen naar steen. We hebben ruim anderhalf uur daar gezeten, heerlijk in de zon. Maar
daarna begon het te regenen en besloten we terug te gaan. Nu springend op blote voeten, door de regen waren de stenen nat. Nou, dat was me wat. Ik vond het eng en ben nogal stuntelig, maar gelukkig met hulp van Steven en de meiden heb ik het gehaald. Op het eind van de wandeling ging ik trouwens nog onderuit, ineens lag ik plat op mijn buik op het pad. Scheenbeen gekneusd, blauwe handen, verder viel het
gelukkig mee. Ik had graag naar de top gewild, maar helaas.